Tanuki-Manga

Jak niektórzy się zapewne domyślali, wspólne wynajęcie mieszkania przez naszych bohaterów wcale nie ułatwia życia Morinadze, a wręcz przeciwnie. Mężczyznę znowu ogarnia frustracja i rozpacz, ponieważ zgodnie z umową senpai zamontował zamek w drzwiach swojego pokoju i zachowuje dystans, nigdy nie zapominając o ich skutecznym zamknięciu. Do czasu, aż któregoś dnia obaj, Morinaga i Tatsumi, trochę więcej sobie nie wypiją, a nie od dziś wiadomo, że ten drugi ma bardzo słabą głowę. Kiedy już uda mu się jakimś cudem dokulać do swojego łóżka, ostatnią rzeczą, o jakiej myśli, jest przekręcenie klucza w zamku, co też jego współlokator bezwzględnie wykorzystuje. Dochodzi oczywiście do kolejnej awantury, w której senpai stwierdza, że nie czuje się bezpiecznie we własnym mieszkaniu (a już zwłaszcza w łóżku!) po czym wyjeżdża na dwa miesiące do Kanady w związku z badaniami na jednej z tamtejszych uczelni. Biedny Morinaga, przecież on uschnie w Japonii z tęsknoty! I rzeczywiście, trudno jest mu wytrzymać bez Tatsumiego, znajduje więc sposób, by się z nim zobaczyć. Tymczasem senpai musi zmierzyć się z dość nieoczekiwanym problemem. Wygląda na to, że jednak obecność Morinagi czasami bywała przydatna…

W tym tomiku dzieje się w gruncie rzeczy bardzo niewiele, brak wychodzących na jaw rodzinnych sekretów, mrocznych przeszłości czy innych potencjalnych przeszkód stających na drodze do szczęścia bohaterów (poza postawą jednego z nich, rzecz jasna). Większość fanek będzie jednak z pewnością ukontentowana, albowiem – na co zwraca uwagę sama autorka w posłowiu – tomik piąty Zakochanego tyrana zawiera wyjątkowo dużo scen erotycznych. Powiedziałabym, że mniej więcej tyle samo, ile zawierały ich w sumie wszystkie poprzednie części. A to tylko cztery rozdziały… Na dodatek tomik pełen jest dodatków, znajduje się tu: kilkustronicowa Noc uniesień, bonusowy rozdział komediowy Kopciuszek oraz historia o bohaterach pobocznych opowiedziana w dwóch rozdziałach zatytułowanych Błędy młodości. Koncentruje się ona na Kunihiro – bracie Morinagi, którego poznaliśmy w tomie drugim – jego życie małżeńskie nie układa się najlepiej, zaś pewnego dnia przypadkiem spotyka w barze starego przyjaciela. Tego samego, którego niegdyś przyłapał na sypianiu z młodszym braciszkiem. Szczerze powiedziawszy, akurat ta historia średnio przypadła mi do gustu, ponieważ zahacza o temat, którego bardzo nie lubię w mangach: uświadamianie komuś uczuć przy pomocy gwałtu.

Na osobne kilka słów zasługuje Kopciuszek. Jest to klasyczna baśń opowiedziana w bardzo nieklasyczny sposób, obsadzona bohaterami Tyrana. Wyjątkowo dobrze i autentycznie zabawnie to wyszło – i w tym miejscu podziękowania należą się ekipie tłumaczącej, która wykonała naprawdę świetną robotę. Cały rozdział zasadza się na dialogach: nie mam pojęcia jak w oryginale, ale tutaj wypowiedzi bohaterów stylizowane są na… właściwie nie wiem na co, chyba mowę staropolską. W każdym razie efekt jest przekomiczny. A jeśli do tego dodać rymowane kwestie pewnej „wróżki” i niecierpliwe, wybuchowe podejście naszego Kopciuszka (zgadnijcie proszę, kogo pani Takanaga obsadziła w tej roli?), efekt gwarantowany. Poza tym tłumaczenie całego tomiku wypadło bardzo dobrze, wypatrzyłam jedynie drobną literówkę na stronie 212. – „Ofiarował mi bezwarunkową miłością!”. Pierwsza strona tradycyjnie jest kolorowa, przy czym drukarnia (jak sądzę) popełniła przy składaniu tomiku dość osobliwy błąd: zamieściła ją do góry nogami, co można zauważyć kiedy spojrzymy na krawat. Za nią znalazł się spis treści – przydatny, albowiem numeracja stron występuje wystarczająco często. Sama lakierowana okładka jak zwykle pozbawiona jest obwoluty, ale została wyposażona w skrzydełka, co jest całkiem niezłym rozwiązaniem, gdyż brzegi są dobrze zabezpieczone i nie niszczą się.