Tanuki-Manga

Wakacje! Dla każdego normalnego ucznia to okres zabawy i odpoczynku. Zasada ta nie dotyczy jednak hostów, bo przecież nic nie stoi na przeszkodzie, aby połączyć przyjemne z pożytecznym. Na początku trzeciego tomu, nasz uroczy klub wraz z grupą klientek wybiera się nad morze. Panowie zakładają się o to, kto odkryje, czego boi się Haruhi. Na zwycięzcę czeka bardzo kusząca nagroda! Po pełnych wrażeń wakacjach, na bohaterów spada nieoczekiwane nieszczęście: oto pojawia się tajemnicza grupa, która pragnie zniszczyć klub i „ukraść” Haruhi. Czy dziewczyna da się przekonać nowym znajomym i jak na rzucone wyzwanie odpowie Tamaki wraz z przyjaciółmi? Ale to nie koniec problemów naszych przystojniaków. W czasie halloweenowej gorączki, znowu czarne chmury zbierają się nad głową głównej bohaterki. Na dodatek tym razem wszystko wskazuje na to, że mamy do czynienia z siłami nieczystymi… Po tak ekscytujących przeżyciach, panom należy się odrobina spokoju. Wreszcie mogą odpocząć i pomarzyć o niebieskich migdałach lub o tym, jak żyje plebs. To pytanie wyjątkowo intryguje Tamakiego i spółkę. Prowadzony złym przeczuciem, razem z kolegami, postanawia sprawdzić czy jego ukochana „córka” przypadkiem nie przymiera głodem. Tym razem, konfrontacja z rzeczywistością może się okazać bardzo bolesna…

Zgodnie z tradycją, tom trzeci nie kontynuuje wątków z poprzedniego, a poszczególne historie nie są ze sobą powiązane. Mnie najbardziej przypadły do gustu rozdziały o wyprawie nad morze i odwiedzinach u Haruhi. Pierwsza nie tyle za prezentowany humor, co za ilość ciepła i ładne ukazanie relacji między bohaterką a kolegami (ze szczególnym wskazaniem na Tamakiego). Natomiast wizyta bogaczy w „dzielnicy biedaków” to absolutna perełka! Ich wizje dotyczące życia zwyczajnych ludzi są cudowne, a zestawione z rzeczywistością, tylko nabierają kolorów. Na dodatek obie te historie są okazją do pojawienia się dwóch postaci, które uwielbiam: Nekozawy, ponieważ to do jego nadmorskiej posiadłości jadą klubowicze, oraz tatusia Haruhi, chyba największego dziwaka w całej serii. Poza tym, warto zwrócić uwagę na „nawiedzone” uczennice z żeńskiej szkoły im. Świętej Lobelii, które pojawią się jeszcze w kolejnych tomach, przysparzając hostom nieco kłopotów. Jako bonus dostajemy też krótką historię z czasów, kiedy Haruhi była jeszcze dzieckiem, wyjątkowo uroczą, sympatyczną i wspaniale pokazującą jej stosunek do ojca. Oprócz niej, autorka zamieściła całkiem sporo mniejszych dodatków: mały kącik pod tytułem „Teatrzyk zachowań dziwacznych”, w którym znalazły się sceny, które z jakichś powodów nie mogły trafić do komiksu, na przykład Mori sempaj używający w każdym zdaniu zwrotu „kurde bele”, Klub Egoistów, listy od czytelników (oczywiście japońskich) oraz zapowiedzi tomu czwartego.

Pod względem wydania, tomik nie różni się zbytnio od poprzednich: dobry jakościowo papier i brawurowe tłumaczenie to zdecydowanie duże zalety. Natomiast mam problem z drukiem, który od samego początku wydaje mi się zbyt blady i nieostry, jakby oszczędzano na farbie. Co prawda, nie jest to manga, w której występują duże kontrasty czerni i bieli, ale obraz w zestawieniu z dużą ilością tekstu, zwyczajnie ginie. To jeden z nielicznych przypadków, kiedy autentycznie żałuję, że zdecydowano się na tak mały format. Ouran High School Host Club jednak najlepiej prezentuje się w nieco większym wydaniu. JPF tym razem umieścił trzy strony reklam, zapowiadające kolejne tomy Alchemika i Heat, a także strony internetowej wydawnictwa.