Tanuki-Manga

W życiu każdego mężczyzny przychodzi moment, gdy musi spotkać się z rodzicami swojej ukochanej. Los sprawił, że Tamaki doczekał właśnie tego etapu swojego życia. Oczywiście wszystko byłoby w porządku, gdyby nie znajdował się akurat w dość dwuznacznej pozie z Haruhi. Jak Tamaki poradzi sobie w konfrontacji z ojcem dziewczyny i jak może wyglądać wycieczka paniczyków z bogatych rodzin do zwykłego, plebejskiego sklepu? Walentynki zbliżają się wielkimi krokami i stają się głównym tematem rozmów wśród uczennic Liceum Ouran. W szkole znajduje się jeszcze jedna osoba, której zależy na tym dniu. Jest to oczywiście Honey. Niestety, w tym roku nic nie będzie takie jak dawniej, w jednym z zębów chłopca pojawiła się bowiem dziura. Z tej okazji Tamaki zabronił mu udziału w Walentynkach i poprosił pozostałych członków klubu, aby również powstrzymali się od uczestnictwa. Czy Honey podda się tak łatwo? Alicja w Krainie Czarów doczekała się wielu adaptacji, w tym wersji z udziałem Klubu Hostów i ich znajomych. Przygotujcie się na absurdalną obsadę postaci, dziwne wydarzenia i zwroty akcji, a także na misję uratowania tytułowej krainy rodem z szalonej gry RPG. Wszystko to i jeszcze więcej w Klubie Hostów w Krainie Czarów. Wiadomo od dawna, że tonący brzytwy się chwyta. Klubowi Prasowemu grozi likwidacja, więc jego przewodniczący zwraca się o pomoc do Tamakiego i spółki. Jego prośba dotyczy obserwacji Hostów przez dwadzieścia cztery godziny i wydania specjalnego numeru szkolnej gazetki z wykorzystaniem zgromadzonego materiału. Czy aby na pewno intencje przewodniczącego Klubu Prasowego są czyste i szczere, a całe to zamieszanie nie jest przykrywką dla czegoś innego?

Pierwszy rozdział kontynuuje historię z końcówki poprzedniego tomu, natomiast pozostałe trzy standardowo nie są ze sobą powiązane w jakikolwiek sposób. W trakcie czytania można zauważyć, że autorka najmniej uwagi poświęciła bliźniakom Hitachiin i Kyouyi. Choć pojawiają się oni w każdej z historii, tak naprawdę pierwszy rozdział dotyczy Haruhi, jej ojca oraz Tamakiego, kolejny Honeya i Moriego, trzeci skupia w sobie wszystkich możliwych bohaterów, którzy do tej pory pojawili się w mandze (zaczynając od członków klubu, przechodząc przez Umehito Nekozawę, kończąc na uczennicach z Liceum Świętej Lobelii), a ostatni bądź co bądź również poświęcony jest Tamakiemu i w pewnym stopniu Haruhi. Nowymi postaciami pojawiającymi się w mandze są przewodniczący Klubu Prasowego, Akira Komatsuzawa, i jego dwóch pomocników. W tomiku tym poznajemy również podział szkolnych klubów. Dzielą się one na humanistyczne, sportowe i Klub Hostów będący zupełnie oddzielną jednostką. Ciekawostką jest fakt, że nie wspomniano o Klubie Czarnej Magii, którego przynależności do grupy humanistycznej, a tym bardziej sportowej nie mogę sobie wyobrazić. Pomijając rozdział o przygodach w Krainie Czarów, pozostałe trzy, jak w wypadku historii z tomu trzeciego, strasznie mnie znudziły. Dodatkowo, zawiodłem się na rozwiązaniu wyprawy Tamakiego i spółki do domu Haruhi. Spodziewałem się czegoś bardziej szalonego i szokującego, a nie tak spokojnego.

Wśród dodatków standardowo znajdują się ramki z refleksjami autorki (w tym tomie poświęcone są poszczególnym hostom), trzy faksy od gości specjalnych, kolejne wydanie Klubu Egoistów, listy i rysunki od czytelników związane z konkursem na stworzenie sukienki dla Haruhi oraz zapowiedź następnego tomu. Oprócz tego w tomiku można znaleźć Teatrzyk Zachowań Szokujących (który pokazuje, co by było, gdyby Tamaki i Kyouya zamienili się ciałami, a Honey tyłby proporcjonalnie do ilości zjedzonych słodyczy) oraz oneshot zatytułowany Love Egoist. Jest on kontynuacją Romantic Egoist z tomu drugiego i opowiada o miłości pięknej dziewczyny z wrednym charakterem, Sumire Nakamori, do jej nauczyciela od chemii.

Tomik nie ustrzegł się jednego przypadku nienaturalnej konstrukcji zdania. Na stronie z ósmą ramką zawierającą uwagi autorki, w zdaniu „Bohaterowie są inni, ale nic to” słowo „nic” znajduje się przed „to”, a nie na odwrót. Dziwnie również brzmi wypowiedź Sumire podczas rozmowy ze swoim nauczycielem – „Ależ co pan profesor!”. Brakuje mi tam słowa „mówi” ewentualnie „opowiada”. Pomimo tych drobnostek polskie wydanie wciąż trzyma wysoki poziom. Sześć stron zostało poświęconych na reklamy, w tym trzy dotyczą innych pozycji wydawnictwa, a na tylnej okładce tradycyjnie znajduje się streszczenie tomiku.