Tanuki-Manga

Powiem wprost – Blame! to jedna z moich ulubionych mang, która za każdym razem robi na mnie ogromne wrażenie. Niesamowity i okrutny świat w którym rasa ludzka wydaje się być powoli wymierającym reliktem przeszłości. Silni i zdecydowani dążyć do celu bohaterowie. Fenomenalna kreska sprawiająca że nad wieloma kadrami można spędzać całe minuty śledząc kolejne szczególiki. To wszystko razem sprawia że ta manga jest pozycją obowiązkową dla miłośników cyberpunku, a także jedyną tak długą mangą którą przeczytałem kilkukrotnie, a dokładniej – sześć razy.

Nie znaczy to jednak że Blame! jest doskonały. Wręcz przeciwnie – kreska postaci mocno się zmienia w jej trakcie, a fabuła jest trudna do śledzenia. Co prawda autor nie przesadził tak jak w np Abarze i Biomedze i scenariusz (który tak naprawdę jest bardzo prosty) jednak trzyma się kupy, ale ilość różnych niedopowiedzeń jest ogromna, co może przeszkadzać wielu osobom. Szkoda także że zakończenie jest urwane i manga kończy się już w połowie podróży Killy'ego.

Niestety nie dałem rady doczytać. Brak jakichkolwiek wyjaśnień co się w ogóle dzieje zniwelował chęć brnięcia dalej. Bardzo podobał mi się świat stworzony w tej mandze, przepięknie narysowany i zaprojektowany. Aczkolwiek prawie w każdym chapterze nasz bohater uwikłany jest w jakąś walkę, bez wyjaśnień dlaczego został zaatakowany, dialogi to rzadkość. Po pewnym czasie zacząłem odnosić wrażenie, że oglądam serie niepowiązanych ze sobą w żaden sposób obrazków. To nie tak że blame nie posiada fabuły, przeciwnie ona jest, tyle, że historia przedstawiana jest raczej za pomocą obrazu aniżeli tekstu. Jeśli jest gdzieś jakaś książka napisana na podstawie tej mangi to z chęcią bym przeczytał. Mangę jak najbardziej polecam aczkolwiek doradzam zapisywanie sobie jakiś elementów fabuły na kartce podczas czytania, bo inaczej całkowicie można się pogubić. Tylko dla wytrwałych!!

Fabuła…całą fabułę autor recenzji ujął w pierwszym akapicie. Nie jest ona rozbudowana, skomplikowana, nie powala, ot, główny bohater wyrusza po coś, by uratować coś…jednak to nie o to chodzi. Blame nie jest arcydziełem z racji fabuły poplątanej niczym kable za moją stacjonarką. To niesamowity klimat ujęty w monumentalnych wizjach geniusza. Ten facet potrafi ująć w kilku kadrach monumentalność budzącą lęk, jaką niektórzy z nas znają tylko ze snów. W życiu nie widziałam mangi w której przestrzeń jest aż tak sugestywnie ujęta. Bardzo ciekawe są wszelakie stworzenia, które wymyśla, rzeczy jakie mają tam miejsce powalają swoją (jak najbardziej pozytywną) abstrakcyjnością. Rozkosz dla mego poczucia estetyki.

Jak dla mnie ten tytuł to dzieło sztuki. Kreska i fabuła są świetne. Tym co mnie najbardziej się spodobało to bohaterowie Cibo i Kiry, sam nie wiem czemu. Jedyna rzecz która mnie zawiodła to zakończenie, bardzo chciałem zobaczyć przedmieścia Miasta.

Wspaniala manga jedna z najlepszych.
ciekawi mnie jednak, czy ktokolwiek moze powiedziec, ze zrozumial ją :)

Całkowicie zgadzam się z autorem recenzji – Blame! to czysta sztuka, cud i piękno, pod każdym względem.

Po kliknięciu na „Dodaj komentarz” spędziłem, mnóstwo czasu, by naskrobać tych kilka słów, które w tej chwili czytasz… myślałem, i myślałem, nie mogąc zabrać się do napisania czegokolwiek… cały czas szukałem słów, koncepcji czy czegokolwiek innego, aby tylko nie urazić tej mangi nieopatrznym słowem i jedyne co cały czas kołata się w mojej głowie to słowo ARCYDZIEŁO!
jednak z drugiej strony czuję się winny, że nie potrafię wykrztusić, czy raczej wklepać w klawiaturę, nieco więcej przymiotników, które opisały by to co BLAME! zrobił z moją wyobraźnią…
opowieść jest tak fantastyczna, że… że… nie wiem co „że”! po prostu już sam nie wiem… czytając ją po prostu wstrząsnęła mną dogłębnie – nie potrafiłem oderwać się od czytania i podziwiania…
pfi… i ja kiedyś śmiałem, nazywać się stoikiem ;)

wspomniana już fantastyczna fabuła, niesamowita wizja świata i postacie, które już zasłużyły sobie na przydomek kultowe w połączeniu z oszałamiającymi rysunkami pokazują to co najlepsze w mangach. można by się rozpisywać wiecznie, wychwalając BLAME!, ale to nie ma sensu – po protu trzeba to przeczytać! i nie tylko to, ale również inne mangi autorstwa Tsutomu Nihei'ego. z tego względu, że tworzy on nie słychany klimat w swoich pracach – Abbara, czy Biomega równie świetnie się czyta (i podziwia) co BLAME!, a wariacje np: Blame Academy! ukazują również dystans do własnego (kultowego) działa…

swoją drogą to czytając te wypociny, obawiam się, że nie potrafię napisać nic naprawdę sensownego…

ARCYDZIEŁO…

O tak dobre, bardzo dobre wręcz przepyszne… ALE przeczytajcie one­‑shota BLAME którego można znaleźć w NOiSE jak dla mnie, fabuła bardziej oparta na takim świecie, była by ciekawsza, a tak dostajemy produkt wyborny z dość marnym, nieco „bełkotliwym” zakończeniem (moje zdanie, moje zdanie, moje bardzo subiektywne zdanie). 9/10

Blame! uważam za taką zabawkę dla dorosłych. Przy bardzo niskiej ilości jakichkolwiek słów, a także dzięki monumentalnemu rysunkowi, czytelnik może interpretować historię w różnoraki sposób. Pożywka dla wybujałej wyobraźni.

Próbowałem przeczytać, ale się odbiłem. Pomijam już kreskę (która jak dla mnie jest strasznie chaotyczna, nieprzejrzysta i zwyczajnie brzydka), ale fabuła – czy właściwie jej brak – skutecznie zniechęca. Że już nie wspomnę o całkowicie anticlimaksowym zakończeniu, które wygląda jakby się autorowi nagle odechciało rysować dalej i postanowił na szybkiego zamknąć historię  kliknij: ukryte  bez ostrzeżenia zabijając głównego bohatera, jakby mając nadzieję że fani uznają to za niezwykle życiowe i głębokie. Dla mnie 2/10, niestety.

Podobnie jak Noise, rzecz kapitalna. W kategorii cyberpunku Nihei jest mistrzem, jednym z nielicznych, którzy w tym gatunku mają jeszcze coś ciekawego do powiedzenia.